آِینده: چند روزی از نوروز ۹۱ نگذشته بود که بنا به دلایل شخصی و مقابله با بدی روزگار و قدرناشناسی ها تصمیم گرفتم از فیسبوک دوباره به وبلاگم نقل مکان کنم. وبلاگی که مدت ها بود آن را ترک کرده به فیسبوک نقل مکان کرده بود و تنها هر از چندگاهی به آن سر می زدم. اما توفیق اجبارم کرد، بار دیگر به اصل خویش بازگشتم هرچند، کهنه بودن آخرین پُست آن، تا مدت ها مخاطبی نخواهد داشت !

شکی نیست که همه ی ما کم و بیش با دنیای مجازی و ارتباطی خو گرفته ایم و جدا شدن کامل از آن، برایمان ممکن است، درست همانند آنکه بخواهیم، یک مسیر طولانی فرضا ً تهران تا مشهد را با دوچرخه طی کنیم! امری غیرممکن نیست اما در دنیای کنونی با وچود، وسائط نقلیه سریع السیر و پرسرعت، سفر به شهری با فاصله ۱۰۰۰ متری با تهران، با استفاده از دوچرخه رفتاری عقلانی و مقرون به صرفه نیست و البته طبیعی نیست بلکه خود را از استفاده بهینه از زمان و مکان و امکانات، محروم کردن است!

لذا هرچند خود را در این مقطع، با اراده ی شخصی بنا به دلایلی که ذکر آن در این مقال نمی گنجد، از فیسبوک محروم کردم اما باز هم به دوست با وفای خود، "بلاگم"، رجوع کردم و در کنارش قرار گرفتم!

فعلا احساس آرامش می کنم تا آینده چه پیش آید ... !