آینده: تجربه نشان داده که در بسیاری مواقع، شکست و ضرر و زیان در هر حوزه ای انسان ها را سرخورده کرده، صبر و تحمل بر می ستاند ! در صورتیکه نباید اینگونه باشد، چنانچه تامل و تعمقی وجود داشته باشد!

و البته فراوان شنیده ام که شکست نه تنها تحدید و تهدید نیست، بلکه فرصتی برای پیروزهای آتی است، و پلی برای پیشرفت ... ! که در جای خود، معقول و منطقی است.

اما خیلی کوتاه و بدون آنکه در حواشی مطالب و عبارات سیر کنیم، با زبان ساده باید گفت:

شکست و ضرر، نعمت است و نه نغمت ! لذا باید این فرصت را مغتنم شمرد، زیرا هر شکست، قدمی رو به جلوست برای نزدیکی بیشتر به خداوند، و کدام واقعیت، قابل اتکاء تر از قادر متعال، که بدون کوچکترین تردید، پناه انسان است و امیدبخش و امید ساز ... !   

خدایم را دوست دارم و تنها متکی ام به قدرت او ...٬!

               آِینده: چند روزی از نوروز ۹۱ نگذشته بود که بنا به دلایل شخصی و مقابله با بدی روزگار و قدرناشناسی ها تصمیم گرفتم از فیسبوک دوباره به وبلاگم نقل مکان کنم. وبلاگی که مدت ها بود آن را ترک کرده به فیسبوک نقل مکان کرده بود و تنها هر از چندگاهی به آن سر می زدم. اما توفیق اجبارم کرد، بار دیگر به اصل خویش بازگشتم هرچند، کهنه بودن آخرین پُست آن، تا مدت ها مخاطبی نخواهد داشت !

شکی نیست که همه ی ما کم و بیش با دنیای مجازی و ارتباطی خو گرفته ایم و جدا شدن کامل از آن، برایمان ممکن است، درست همانند آنکه بخواهیم، یک مسیر طولانی فرضا ً تهران تا مشهد را با دوچرخه طی کنیم! امری غیرممکن نیست اما در دنیای کنونی با وچود، وسائط نقلیه سریع السیر و پرسرعت، سفر به شهری با فاصله ۱۰۰۰ متری با تهران، با استفاده از دوچرخه رفتاری عقلانی و مقرون به صرفه نیست و البته طبیعی نیست بلکه خود را از استفاده بهینه از زمان و مکان و امکانات، محروم کردن است!

لذا هرچند خود را در این مقطع، با اراده ی شخصی بنا به دلایلی که ذکر آن در این مقال نمی گنجد، از فیسبوک محروم کردم اما باز هم به دوست با وفای خود، "بلاگم"، رجوع کردم و در کنارش قرار گرفتم!

فعلا احساس آرامش می کنم تا آینده چه پیش آید ... ! 

                          آینده: گروه اخوان المسلمین مصر، که یکسال پس از سرنگونی حسنی مبارک، در انتخابات پارلمانی اکثریت کرسی های پارلمان را بدست آورد و برنده انتخابات شد، به موضع اخیر دولت آمریکا، مبنی بر قطع کمک های مالی سالیانه به مصر که از زمان صلح کمپ دیوید، ادامه داشته واکنش نشان داد و دولتمردان ایالات متحده را تهدید به تچدیدنظر در رعایت توافقات صلح میان مصر و اسرائیل شد !

دو نکته مهم در اینجا نهفته است :

اول: نباید فراموش کرد که اخوان المسلمین سلف همان گروهی است که یکی از اعضایش، به همراه گروهی افسر انقلابی مسلح، مسوول اعدام و ترور انقلابی "انور سادات" رییس جمهوری پیشین مصر به دلیل توافق و صلح با اسرائیل بودند ...

دوم: اِخوان، با هشدار به امریکا برای پرهیز  از قطع کمک مالی، به واقع، در عمل، التزام و پایبندی خود را به توافق با دولت صهیونیستی نشان داد و به نوعی به آن، رسمیت بخشید .. هرچند به قدرت رسیدن این گروه در مصر، نگرانی های برای تل آویو و اشغالگران فلسطین، ایجاد کرده است. اخوان المسلمین، وقتی از واشنگتن می خواهد کمک ها مالی ایالات متحده که از زمان رژیم سابق، برقرار شده قطع نشود، یعنی به توافق با تل آویو همچنان پایبند است.

اینکه اخوان مسلمین مصر به عنوان برنده انتخابات پارلمانی اخیر مصر، با پرهیز دادن آمریکا از قطع احتمالی کمک های مالی به قاهره، به توافق صلح با اسرائیل در سال ۱۹۷۹ پایبندی نشان می دهند، آیا نشان از تغییر در استراتژی فکری و سیاسی اخوان، و یک تجدیدنظر در منشور اولیه شان می دهد، یا ناشی از یک تاکتیک و ارجح دانستن منافع ملی، بر مبارزات بیش پنجاه سال با اسرائیل است، امری است که آینده آن را روشن خواهد کرد. 

و البته به اعتقاد برخی ناظران و آگاهان سیاسی این را می توان، در عین حال، ناشی از هشیاری و موقعیت شناسی اخوان در این برهه خطیر داخلی و منطقه ای و جهانی دانست.

از طرفی، شاید بتوان، به این ارزیابی و تحلیل نیز رسید که انقلاب میدان تحریر مصر و سرنگونی دولت مبارک، پیش از آنکه اعتراض به سیاست های خارجی دولت ساقط تلقی گردد، واکنشی باشد به مشی و روش استبداد داخلی و دیکتاتوری حسنی مبارک. 

توجه و تعمق به واکنش های رهبران اخوان، حصول به نتیجه را آسان تر می سازد:

عصام العریان از رهبران اخوان المسلمین در مصاحبه تلفنی با خبرگزاری رویترز گفته است: «ما مصری‌ها یک طرف معاهده صلح هستیم که آسیب خواهد دید از همین رو تجدید نظر در معاهده حق ماست.»

العریان که نایب رئیس حزب عدالت و آزادی بازوی سیاسی گروه اخوان المسلمین است افزوده است: «کمک‌های آمریکا به مصر یکی از مهم‌ترین بندهای توافقنامه صلح است و اگر در یک طرف معاهده خللی ایجاد شد، طرف دوم حق بازنگری در تعهدات خود دارد.»

پیشتر، "محمد مرسی" رئیس حزب عدالت و آزادی، در سخنان مشابهی گفته بود: «کمک‌های آمریکا جزیی از توافقنامه کمپ دیوید است که میان مصر، اسرائیل منعقد شده است. آمریکا یک طرف اصلی در این توافقنامه است و آن را به عنوان ضامن اجرایی شدنش امضا کرده است. هیچ مجالی برای سخن گفتن از کمک‌ها جز در چارچوب توافقنامه نیست. از همین رو ایما و اشاره‌هایی که درباره کاهش کمک‌ها وجود دارد هیچ محلی از اعراب ندارد و در غیر این صورت در توافقنامه تجدید نظر خواهد شد. ما می‌خواهیم روند صلح به سود ملت مصر پیش رود.»

نکته ظریفی است که از درون این گفت و گوها می توان بیرون کشید، آن نکات این است: "روند صلح و ادامه ارتباط مالی با آمریکا به سود ملت مصر پیش رود" ...

پس نتیجه این خواهد بود که از نظر مصری ها به خصوص اخوان، صلح، حتی با اسرائیل، در مقاطعی می تواند منافع مصر را در حد اعلا تامین کند ... !

 اظهارات این مقام های اخوان، در حالی صورت می گیرد که نمایندگانش در انتخابات اخیر مصر که پس از سرنگونی حسنی مبارک صورت گرفت، موفق شدند بیش از ۴۳ درصد کرسی های پارلمان را بدست آورده و پیروز انتخابات باشند ..

آیا موضع گیری نمایندگان اخوان در مقابل قطع کمک های آمریکا و تاکید بر ضرورت ادامه کمک های مالی واشنگتن و به عنوان شرطی برای پرهیز از تجدید نظر در صلح مصر و اسرائیل، از سر ضعف تلقی می شود، یا کنش سیاسی می باشد از سر قدرت که به نمایندگی از سوی بخش قابل توجهی از رای دهندگان مصری صورت گرفته است؟ و آیا این گردش در سیاست و ... در جای خود قابل تامل نیست؟! 

               آینده: امروز به دعوت دوست بسیار خوبم، جمشید خان شفیعی، برای بازدید از باغ موزه سینما، به محل دائمی این موزه رفتم.

گنجینه ای از تاریخ نزدیک به یکصد سال سینما در ایران، در بخش های مختلف، اعم از بازیگران سینما، کارگردانان، تهیه کنندگان، فیلم، صداگذاری، تدوین، مونتاژ ، عکس، سالن سینما، غرفه های مربوط به آثار و افتخارات جهانی کارگردانان چند دهه ی اخیر و  ... انسان را به وَجد می آورد!

فوق العاده زیبا بود ... گویی این گنجینه با انسان از گذشته های دور و نزدیک صحبت می کند. آنچه ذهن مرا بیش از همه چیز به خود، مشغول ساخت، تجربیات، و خاطرات نوستالوژیکی بود، که صنعت سینما و سینماگری در طول نزدیک به یک قرن از خود به جا گذاشته، و به صورت یک مچموعه نایاب و ذیقیمت فرهنگی، در این موزه در معرض دید بینندگانش قرار گرفته است، که از این بابت باید خسته نباشیدی به دست اندرکاران این حوزه گفت!

و نکته آخر اینکه آیا مسوولان ودست اندرکاران هنر و سینمای کشور، در طول یکی دو دهه ی آخر، عملکردی قابل قبول داشته اند که آیندگان، و مراجعه کنندگان به این باغ موزه سینما را به تحسین وا دارد؟!

امیدواریم اینطور باشد...